dr Anna Gogola

Fizjoterapia pediatryczna jest trudnym obszarem badawczym ze względu na dużą dynamikę okresu rozwojowego oraz brak kryteriów określających poziom przygotowania układu mięśniowo-szkieletowego do pełnienia funkcji antygrawitacyjnych. Trudno udzielić odpowiedzi na przykładowe pytania: W jakim okresie mięśnie kulszowo – goleniowe powinny uzyskać pełną elastyczność? Jaką rolę w stopniowej pionizacji odgrywają mięśnie klasyfikowane u osobników dorosłych jako stabilizacyjne? Ponadto, większość stosowanych skal oceniających wzorce posturalne i motoryczne ma charakter subiektywny, co utrudnia wyciąganie właściwych wniosków. Jednakże w głębszej analizie tematyki można pokusić się o zobiektywizowanie, przy najmniej części, narzędzi badawczych. W aspekcie naukowym pozwoli to zagospodarować duży obszar fizjoterapii, a klinicznym umożliwi trafne diagnozowanie, a następnie wdrażanie potwierdzonych empirycznie strategii terapeutycznych. Cel ten może być osiągnięty dzięki połączeniu wiedzy klinicznej z metodologią badań naukowych.

Obiektywizacja oceny wpływu czynników fizjoterapeutycznych oraz zabiegów ortopedycznych i neurochirurgicznych na wybrane parametry posturalne u dzieci ze wzmożonym napięciem mięśniowym.

  1. Ocena wpływu gipsów hamujących na wybrane parametry posturalne u dzieci z idiopatycznym chodem na palcach oraz ze spastycznymi postaciami mózgowego porażenia.
  2. Ocena wpływu wybranych technik fizjoterapeutycznych na wzorce chodu oraz funkcjonalną długość mięśni u dzieci z diplegią spastyczną.
  3. Ocena wpływu metod redukujących wzmożone napięcie (fibrotomia, selektywna rizotomia dorsalna, tenotomia) na wzorce chodu, siłę mięśni kompleksu lędźwiowo-miednicznego oraz kończyn dolnych u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym. 

Weryfikacja skuteczności wpływu technik neurorozwojowych na aktywność mięśni bocznej ściany powłok brzusznych – analiza w warunkach laboratoryjnych.

Powszechnie uznaje się, że stosowane techniki neurorozwojowe wpływają na budowanie tzw. napięcia centralnego. Pojęcie to nie zostało przez autorów koncepcji neurorozwojowej szerzej rozwinięte, a tym bardziej nie ma empirycznych dowodów na skuteczność takich metod usprawniania. Warto więc potraktować zaprezentowane twierdzenie jako hipotezę i przeprowadzić jej weryfikację w warunkach laboratoryjnych, aby nie budować w XXI wieku wiedzy na dogmatach. 

Opracowanie norm określających poziom przygotowania systemu stabilizacji ciała niemowląt do pełnienia funkcji antygrawitacyjnej.

W nomenklaturze neurorozwojowej nie występuje takie pojęcie, jak system stabilizacji ciała niemowląt, a przecież organizm małego człowieka tworzą te same struktury, co człowieka dorosłego. Opisuje się natomiast finalny punkt rozwoju posturalnego, jakim jest osiągnięcie fenomenu jednoczesnej stabilizacji i mobilności w pozycji pionowej. Nie ma żadnych doniesień wskazujących, w jaki sposób poszczególne części „systemu antygrawitacyjnego” przygotowują się do pełnienia funkcji docelowych. Najprawdopodobniej genetycznie zaprogramowane wzorce ruchowe przyczyniają się do podejmowania przez niemowlę zróżnicowanych form aktywności ruchowej, które służą rozwojowi tego systemu. W rezultacie dochodzi do współpracy mięśni lokalnych stabilizujących poszczególne segmenty ruchowe kręgosłupa i miednicy z mięśniami jednostawowymi. W następstwie tego wytworzony zostaje efektywny potencjał antygrawitacyjny. Do tej pory nie istnieją żadne empiryczne dowody na to, jakie formy aktywności służą rozwojowi różnych podsystemów tworzących wspólnie system antygrawitacyjny.

Opracowanie narzędzi do wczesnej identyfikacji typów napięcia posturalnego oraz monitorowania zmian wynikających z aplikowania środków terapeutycznych.

  1. Wiarygodność i trafność testu oceny napięcia posturalnego u niemowląt.
  2. Możliwości wykorzystania testu oceny napięcia posturalnego do weryfikacji różnic pomiędzy rozwojem posturalnym dzieci urodzonych przedwcześnie i terminowo.
  3. Czy podłoże emocjonalne, temperament niemowlęcia może wykazywać związek z typem napięcia posturalnego? 

Ocena stabilności ciała dzieci szkolnych z wadami postawy ciała.

Wady postawy nie pojawiają się nagle, ale stanowią efekt długotrwałych procesów. Przynajmniej w pewnej części ich podłożem stanowić może obniżone napięcie posturalne. Wymieniony problem jest istotnym zagadnieniem poruszanym w neurologii dziecięcej. Wyraźnie rozpoznawana jest grupa niemowląt z odchyleniami od normy, która w ogólnoświatowej nomenklaturze określana jest jako developmental coordination disorder (DCD). W obrazie klinicznym dzieci z DCD prezentują łagodne zaburzenia regulacji napięcia mięśniowego i dyskinezy. Mimo tego, osiągają zdolność do aktywności antygrawitacyjnej. Istnieje pytanie jakie mechanizmy kompensacyjne wspierają ten proces? Zgodnie z funkcjonalną organizacją ośrodkowego układu nerwowego w procesie rozwoju psychomotorycznego wzorce wcześniej osiągniętych umiejętności stanowią bazę dla wzorców występujących w późniejszych okresach rozwojowych. W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo, że dzieci starsze również mogą prezentować cechy obniżonego napięcia kompensowane przez niewłaściwe wykorzystanie czynnego i/lub biernego podsystemu stabilizacji. Powstaje pytanie: jak sytuacja ta wpływa na stabilność posturalną tych dzieci?